Wachten tot het mis gaat: vannacht hadden wij eindelijk beeld

Vannacht stond er om drie uur 's nachts iemand bij ons in de achtertuin. Duidelijk onder invloed, voelde hij aan elke deur, bonkte op de ruit en belde zelfs nog aan. Na wat meer herrie en gestommel vertrok hij weer.

Wat wij vannacht meemaakten staat niet op zichzelf. Al enkele weken speelt vergelijkbare overlast in onze buurt: meerdere meldingen, hetzelfde patroon, tot nu toe steeds te weinig bruikbaar beeld om er als politie iets mee te kunnen.

Bij ons hing er wel een videodeurbel. Daardoor konden wij vanuit het bed zien wie het was, zonder de deur te openen of zelfs op te staan. Dezelfde beelden gaven wij later op de dag door aan de politie. Vandaag kwam de wijkagent langs voor een gesprek, en het was een gesprek dat ons aan het denken zette.

Goede beelden, maar weinig handelingsruimte

De man bleek later op de ochtend opgepakt te zijn toen hij voor overlast zorgde bij een andere woning. Lang heeft het niet geduurd, aan het eind van dezelfde middag is de persoon in kwestie weer vrijgelaten. De GGZ-instanties hebben op dit moment geen plek voor hem. De politie kan in dit soort gevallen niet veel meer dan vasthouden, navragen, en weer laten gaan. Dat is geen verwijt aan de agenten zelf, want zij doen wat zij kunnen met de middelen en de bevoegdheden die zij hebben. Het is een capaciteitsprobleem dat in de hele zorgketen al langer speelt.

Wat ons opviel: de politie heeft veel meldingen, maar weinig bruikbaar beeld. Ze waren maar wat blij met onze opname. Voor het eerst in deze reeks meldingen zaten er concrete aanknopingspunten in, zoals gezicht, kleding, gedrag en tijdstip, die in een dossier passen. Hoe meer van dat soort beeld er binnenkomt, hoe meer druk er achter de keten van politie, GGZ en gemeente komt te zitten. Eén opname is daarvoor niet genoeg. Maar zonder beeld blijft het bij woord-tegen-woord, en dan houdt het al snel op.

Wachten tot het mis gaat

Het meest onaangename uit het gesprek was de toon waarmee duidelijk werd dat dit niet de eerste keer was, en waarschijnlijk niet de laatste. Iemand die al langer in beeld is bij politie, zorginstanties en gemeente, maar voor wie geen passende plek is in een traject dat hem helpt en de omgeving beschermt. Politie doet wat zij kan. De zorgketen zit vast op capaciteit. En vanuit de gemeente klinkt voor dit type problematiek nog geen duidelijk antwoord.

Het gevoel dat overblijft, is: wachten tot het mis gaat. Niet alleen voor ons, maar voor iedereen die zo iemand in de buurt heeft.

Als inwoner kunt u dat niet oplossen. Een gemeente of een GGZ-instelling kunt u niet sturen vanuit uw woonkamer. Maar wat u wél kunt, is zorgen dat u zelf voorbereid bent en dat de informatie die bij de politie binnenkomt zo bruikbaar mogelijk is.

Wat wij hebben geleerd

Een paar concrete dingen die wij deze nacht opnieuw bevestigden:

• U hoeft niet open te doen. Hoe luid er ook wordt gebeld of geklopt. Een onbekende om drie uur 's nachts hoort geen toegang tot uw huis te krijgen, ook niet voor "even een glaasje water".
• Beeld is beter dan een telefoongesprek. Een melding zonder beeld is en blijft een melding. Met beeld kunt u kleur kleren, lengte, gezicht en gedrag laten zien. Dat is wat de politie nodig heeft om iets te kunnen doen.
• Bel niet onnodig 112, maar twijfel ook niet te lang. Bij directe dreiging of geweld: 112. Anders: 0900-8844. Een melding bij de wijkagent is altijd nuttig, ook achteraf, want het wordt geregistreerd en draagt bij aan beeldvorming over wat er in een wijk speelt.
• Sla belangrijke beelden apart op. Sommige videodeurbellen overschrijven oudere beelden binnen een paar dagen. Belangrijke opnames zet u apart op uw telefoon of computer, of u gebruikt een deurbel met cloud-opslag.

Waarom dit ook bij weerbaarheid hoort

Bij WeerbaarThuis schrijven wij vaak over babbeltrucs, phishing en oplichting. Dat zijn onderwerpen die met een truc te maken hebben. Wat ons vannacht overkwam was geen truc, geen criminele opzet, geen geplande inbraak. Maar het is wel hetzelfde gevoel: iets aan uw deur dat niet hoort, op een moment dat u zich veilig waant in uw eigen huis.

Het scenario verschilt, de reflex hoort hetzelfde te zijn: beeld vastleggen, niet openen, en melden. Of het nu om een babbeltruc, een neptelefoontje of een onverwachte bezoeker midden in de nacht gaat.

Tot slot

De nacht is voorbij zonder fysieke schade, maar het besef dat dit zomaar weer kan gebeuren blijft hangen. En dat lang niet iedereen op de Veluwe beelden heeft die zij kunnen laten zien als de wijkagent erom vraagt.

Voor ons is dit ook een oproep aan de gemeente Nunspeet, en aan andere gemeenten op de Veluwe: zorg dat er voor dit type problematiek een sluitende keten is tussen politie, GGZ en gemeente. Inwoners moeten niet hoeven wachten tot het mis gaat voordat er beweging komt. Een goede videodeurbel maakt het verschil in het moment zelf, maar lost de onderliggende situatie niet op.

Maakt u zich zorgen over wat er bij u thuis of bij uw familie gebeurt? Denk dan rustig na over uw eigen situatie. Wij komen graag bij u thuis voor een gesprek aan de keukentafel om mee te kijken wat verstandig is. Geen verkooppraat, geen ingewikkelde techniek.

Lees ook verder over babbeltrucs aan de deur of onze videodeurbel. Bij twijfel: plan een vrijblijvend adviesgesprek.

Zie ook: Babbeltruc met nepagenten herkennen en Wat kost een videodeurbel inclusief installatie?.